Ruch Odnowy w Duchu Świętym
Idźcie i głoście: 'Bliskie już jest Królestwo niebieskie'. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy!
Charyzmaty obecne w Kościele od zawsze
Działanie Ducha Świętego wśród uczestników Odnowy nie jest w Kościele czymś dotychczas niespotykanym. Znajdujemy je już w Kościele pierwotnym. Św. Paweł w swoich listach pisał nie tylko o istnieniu darów, których On udziela, ale także o zasadach korzystania z nich. W życiu Kościoła pierwotnego charyzmaty ujawniały się powszechnie. Istniało przy tym przekonanie, że dane są one każdemu wierzącemu. Zanik występowania charyzmatów nastąpił po pokoju konstantyńskim. Tym niemniej nigdy nie opuściły one wspólnoty Kościoła. Ponowne ich dostrzeżenie jak też ich znaczenie dla życia wiary nastąpiło w początkach XX wieku.
Ruch Odnowy
Aktualnie Ruch Odnowy nie jest ruchem w ścisłym tego słowa znaczeniu - nie można wskazać jego konkretnego założyciela. Jego powstanie przypisuje się Duchowi Świętemu i Jego wolnej działalności. Ruch Odnowy nie posiada też ściśle określonej struktury. Odnowa w Duchu Świętym jest rzeczywistością podobną do tej, o której mówi się mając na uwadze ruch liturgiczny, biblijny czy ekumeniczny. Ruch Odnowy w Duchu Świętym jest w swej istocie otwarciem się na rzeczywistość i działanie Ducha Świętego; jest poruszeniem Ducha, łaską, powiewem, wiosną Kościoła...
W kategoriach sakramentalnych Ruch Odnowy opiera się na odnowieniu uczestnictwa wiernych w Kościele, tzn. na odnowieniu inicjacji, która dokonała się w sakramentach chrztu, bierzmowania i Eucharystii. Przez Ruch Odnowy jego uczestnicy zostają wprowadzeni w osobową relację z Bogiem. Duch Święty udzielony w sakramentach inicjacji jest przyjmowany na płaszczyźnie osobistej i społecznej. Powoduje to ciągłą przemianę w ich życiu. W Ruchu Odnowy podkreśla się darmowość otrzymywanych darów. Pełnia życia w Duchu Świętym ma charakter powszechny. Nie ma chrześcijan, którzy nie byliby obdarowani Duchem Świętym - każdy wierzący jest charyzmatykiem i posiada pewien rodzaj posługi do spełnienia w Kościele i świecie.
Spotkania i formy modlitwy
Życie religijne Ruchu Odnowy w Duchu Świętym rozwija się we wspólnotach. Spotkania wspólnoty odbywają się najczęściej raz w tygodniu. Odpowiedzialność za wspólnotę i jej formację przyjmuje na siebie lider i animatorzy. Często pomocą przy prowadzeniu spotkań modlitewnych służy tzw. diakonia modlitwy. Cotygodniowe spotkania modlitewne składają się ze śpiewu, modlitwy, chwil ciszy, posługi charyzmatami oraz słuchania Słowa Bożego.
Znakiem charakterystycznym spotkań modlitewnych jest swoboda i elastyczność ich formy i treści. Niemniej jednak można wskazać ich pewne typowe cechy i elementy. Spotkanie modlitewne trwa z reguły od 1 do 2 godzin. Rozpoczyna je wspólny śpiew, po którym pojawiają się różne formy modlitwy.
Jedną z form jest modlitwa równoczesna podczas, której uczestnicy modlą się do Boga indywidualnie, własnymi słowami lub posługują się darem języków. Modląc się wypowiadają słowa półgłosem tak by stojący obok mogli je słyszeć. Taka modlitwa pobudza innych do modlitwy, pełni też rodzaj świadectwa. Przy tej modlitwie nikt nie ma głosu dominującego. Jest to "zbiorowa modlitwa indywidualna". Inną formą modlitwy jest dzielenie się modlitwą inaczej zwana modlitwą litanijną. Jest to modlitwa jednej osoby wypowiadana głośno, a pozostali uczestnicy w tym czasie trwają w milczeniu. Po zakończeniu modlitwy przez jedną osobę podejmuje ją kolejna. Treścią takiej modlitwy może być dziękczynienie, uwielbienie, prośba lub przeproszenie Boga. W czasie spotkania modlitewnego pojawia się też śpiew w Duchu, podczas którego każdy z uczestników śpiewa według dowolnej melodii pieśń uwielbienia Boga. Może to być śpiew w językach lub w języku ojczystym osoby modlącej się. Śpiew ten może być spokojny i stonowany lub głośny i potężny.
Ważnym elementem spotkania modlitewnego w Ruchu Odnowy w Duchu Świętym jest też milczenie. Jest ono wyrazem czci i bojaźni wobec Boga. Jest ono tak samo przepełnione obecnością Ducha Świętego jak inne momenty spotkania. Kolejnym elementem spotkania jest świadectwo - osoby doświadczające działania Boga w swoim życiu podczas spotkania modlitewnego mają możliwość podzielić się z innymi. Efektem świadectwa jest wzrastanie wspólnoty modlitewnej w życiu wiarą i uwielbienie Boga. Na spotkaniu modlitewnym może się też pojawić dzielenie się Słowem Bożym. Uczestnicy spotkania dzielą się z pozostałymi uczestnikami tym, co dane słowo dla nich znaczy.
Charyzmaty
Charyzmaty, którymi posługują członkowie Ruchu Odnowy ujawniają obecność Ducha Świętego i mają służyć budowaniu Kościoła. Oznaczają one dary lub umiejętności udzielone przez Ducha Świętego dla pełnienia funkcji posługiwania. Można mówić o charyzmatach zwyczajnych i nadzwyczajnych. Pośród zwyczajnych wymienia się m.in. charyzmat ewangelizacji, modlitwy, kierowania, rządzenia i spotkania. Pośród nadzwyczajnych wymienia się głównie dar języków i ich tłumaczenia, oraz dar proroctwa i uzdrawiania.
Dzięki charyzmatowi ewangelizacji możliwe staje się świadczenie o Bogu, o tym jak On działa w codziennym życiu. Charyzmat modlitwy uzdalnia do trwania na modlitwie w określonej intencji. Charyzmat kierowania, rządzenia pozwala na organizację, zarządzanie życiem we wspólnocie. Charyzmat spotkania wspomaga chwile wzajemnych kontaktów, które uważane są za użyczenie napotkanej osobie darów duchowych ku zbudowaniu i umocnieniu.
Dar języków ma za zadanie przede wszystkim pomagać w modlitwie prywatnej nawet wtedy, gdy ma ona miejsce we wspólnocie. Jest ściśle związany z modlitwą uwielbienia i bardzo pomocny podczas modlitwy wstawienniczej. Posługiwanie tym charyzmatem pozwala na pozapojęciowe wyrażenie uwielbienia. Osoba korzystająca z daru języków nie wpada w żaden trans - modli się pozostając w pełni władz umysłowych i ze świadomością tego, co się z nią dzieje. Dar tłumaczenia języków pozwala na przekazanie przesłania jakie Duch Święty kieruje do wspólnoty.
Dar prorokowania nie polega na przepowiadaniu przyszłości, lecz na przemawianiu w imieniu Boga. Treść proroctwa ma zapewniać o miłości Boga do człowieka oraz pobudzać i ożywiać siły duchowe tych, do których jest kierowane. Ma też przekonywać o bliskiej i realnej obecności Boga wśród zgromadzonych. Może też przybrać formę pouczenia lub napomnienia, jednak i w tym przypadku cel jest taki sam: zapewnić o Bożej miłości, dodać odwagi i wzmocnić nadzieję.
Dar uzdrawiania odnosi się do całego spektrum ludzkiego cierpienia: duchowego, emocjonalnego, psychologicznego, społecznego i fizycznego. Jego fundamentem jest nawrócenie serca - tym samym posługa uzdrawiania staje się integralną częścią ewangelizacji dokonywanej przez członków Ruchu Odnowy. Posługa ta dokonuje się głównie podczas spotkań modlitewnych i ściśle wiąże się z modlitwą wstawienniczą. Cechą charakterystyczną takiej modlitwy jest żywa wiara w moc uzdrowienia, która jednak nie wyklucza przekonania, że zarówno opieka lekarska jak i nauki medyczne są faktycznym narzędziem uzdrawiania w ręku uzdrawiającego Boga.
Charyzmaty i posługiwanie nimi muszą być poddane rozeznaniu. Rozeznanie takie zawsze dokonuje się we wspólnocie. Zasadami pomocnymi przy rozeznawaniu charyzmatów są: wierność autentycznej nauce wiary, przyjmowanie darów z wdzięcznością oraz posługa nimi w duchu miłości. Duch Święty, który działa w absolutnej wolności i mocy, czyniąc znaki i cuda nie czyni nic co byłoby niemoralne, ekscentryczne czy dziwne. Stąd zamieszanie, teatralność i ezoteryczne zachowania nie są autentycznymi znakami działania Ducha Świętego. Istotnym kryterium rozpoznawania charyzmatów i poprawności posługiwania nimi jest miłość. Ona ma więc wznosić się nad całym procesem posługi. Prawdziwość charyzmatów, które są przeznaczone dla dobra ogółu i wzrostu wspólnoty rozeznaje się też poprzez owoce jakie przynoszą - wszystko co pochodzi od Ducha Świętego rodzi "miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie" (Ga 5, 22-23).